نسل اولی های تاپ تکواندو-آرشیو تاریخی گفت و گوهای استاد سید علی حق شناس با رسانه ها

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو

سید علی حق شناس:

اگر یك روز پول به  فدراسیون ها تزریق نشود

 احدی در آن ها كار نمی كند.

 

گفت و گوی اختصاصی پایگاه اینترنتی کانون تکواندوکاران با استاد سیدعلی حق شناس همان طور که انتظار داشتیم مورد توجه علاقه مندان قرار گرفته است. در ذیل بخش سوم این گفت و گوی جذاب را با هم پی می گیریم.

(۱۱/۷/۱۳۸۹)

ما در پایگاه اینترنتی کانون صفحه ای داریم به نام تاریخچه کانون تکواندوکاران که در آن به طور مستند، کارشکنی های سازمان تربیت بدنی و فدراسیون تکواندو در طول این سال ها بازگو شده است. اما این ها روی ماجرا هستند، قطعا در پس هر بخشنامه و تهدید مکتوب و ... ماجراهای زیادی نهفته بوده است، اگر مقدور است خوشحال می شویم بخشی از این کارشکنی ها که شما در عمل با آن درگیر بودید را در حد امکان برایمان بازگو کنید.

به نکته خوبی اشاره کردید. شما فکر کنید که فقط یک کدام از این نامه ها کافی بود که دودمان هر تشکل نوپایی را برای همیشه بر باد دهد. خودشان از روز اول می گفتند این ها تا دو ماه دیگر کارشان تمام است.

البته شما در مسابقات کشوری در سال 85  گفتید که بی صبرانه منتظر  تحقق وعده دو ماهه این آقایان هستید.

درست است. من روزی که این کار پر رنج را شروع کردم قسم خوردم که تا آخرش بروم. تاوان های شخصی زیادی هم دادم اما پای کاری که با اعتقاد انجام دادم تا آخر می ایستم. درمورد کارشکنی ها باید بگویم فردی که به خود اجازه می دهد با سوء استفاده از مقامش در سربرگ یک ارگان که متعلق به بیت المال است به دیگران توهین کند ، مردم را تهدید نماید  و آن را منتشر کند، ببینید حاضر است برای حفظ مقام و میزش تا کجا ها برود .از روز اول به طور رسمی تکواندوکاران را می ترساندند که وای به حالتان اگر با این ها کار کنید.

اما تمام استان ها سمت ما می آمدند. می گفتند با این کار هایی که کردیم مگر این ها می توانند کار کنند. اگراین ها  توانستند یک مسابقه برگزار کنند. اولین گروه مربیان و داوران کانون را که آموزش دادم هفته بعدش اولین مسابقه برگزار شد.

بخشنامه به استان ها را بعد از این مسابقه زدند؟

 بخشنامه ای را یک سال قبلش صادر کرده بودند.اما وقتی دیدند با تشکیلات جدی طرف هستند، پس ازبرگزاری  اولین مسابقه، پیرو بخشنامه اول، اقدام به صدور بخشنامه های دیگر كردند.  از این جا  بود که درگیری و پاپیچ شدن آن ها به ما شکل جدی و سازمان یافته تری به خود گرفت.

به طور دقیق  چه کار می کردند؟

به شدت روی مسابقه برگزارکردن حساس بودند. به عنوان مثال ما سالن را به طور قانونی اجاره می کردیم و بهایش را پیشتر می پرداختیم. اما با رابطه سعی می کردند سالن را از دست ما در بیا ورند.

دومین دوره مسابقات بود. سالن حیدر نیا را گرفته بودیم.

دو دست شیاب چانگ لازم داشتیم. یکی را باید از تهران جوان می آوردیم و دیگری را از باشگاهی در لویزان. ساعت 5 عصر که یکسری وسایل را بردیم حیدر نیا، مسئول سالن گفت اگر تا ساعت 8 وسایلتان را کامل نیاورید، سالن را به فرد دیگری اجاره می دهیم و ... گفتم دارند کارشکنی می کنند. اول رفتیم لویزان، وسط راه وانتمان خراب شد. خلاصه ساعت 12 شب رسیدیم حیدر نیا. در را باز نکردند. به بچه ها گفتم تشک ها را خالی کنید جلوی در. بعد رفتم تهران جوان، دیدم کسی نیست.  رفتم در خانه آقا محمود(مشهدی رجب) کلید دستش بود و پیغام داده بود که من خانه ام.طرفای ساعت 1:30 بود که با ایشان دو نفری تشک ها را بار وانت كردیم و من رفتم حیدر نیا. ایستادیم تا صبح شد . مسئول سالن که حسابی او را ساخته بودند باز هم ممانعت می کرد. خلاصه کارشان را بی اثر کردیم و مسابقه را برگزار کردیم.

شنیدیم اولین دوره تاپ تکواندو هم خیلی فشار آوردند.

برای تاپ تکواندو که سنگ تمام گذاشتند. از دو هفته قبل از مسابقه، قراردادمان را با سالن مربوطه محکم بسته بودیم. پنج شنبه شب یعنی شب پیش از مسابقه من رفتم رینگ را از یکی از باشگاه های شرق تهران با یک خاور آوردم. ساعت 6 یا 7 غروب بود، نزدیک سالن که شدم از چهره بچه ها فهمیدم که خبری شده است. حفاظت  مجموعه می گفت  به ما دستوری ابلاغ نشده و با ما هماهنگ نشده است. فردا هم  ،سالن در اختیار فوتسالی ها است. خلاصه مسئول اصلی را نیمه شب دم در خانه اش ملاقات کردم و موضوع حل شد. ساعت 3 بامداد بود که وارد سالن شدیم. داشتیم رینگ را می بستیم که دیدیم پیچ های رینگ را خاور برده است. بلافاصله دو تا از بچه ها را سراغ یکی از دوستان تراش کارم فرستادم و در کارگاه او پیچ رینگ را ساختیم.

الان که شما این ها را تعریف می کنید نفس من می گیرد. بالاخره مسابقه برگزار شد.

معلوم است که برگزارشد. اتفاقاً بسیار عالی و با کیفیت. برای اولین بار در ایران هوگو را در مسابقات رینگی برداشتم و فایتر ها در رینگ و در سبكی كاملا آزاد بدون هوگو و با لباس رسمی تاپ (تاپ تكواندو) مبارزه كردند.خودم از اولین فایت تا آخرین فینال پای رینگ بودم. فینال ها هم با روش نورپردازی جدید که تازه دو سه سالی است در ایران باب گردیده ، برگزار کردیم.

آیا باز هم جلوی كا را می گرفتند؟

این تازه اول كار بود. آن ها می زدند و ما كار خود را می كردیم. بعد از چند مسابقه، دو تا سه سالن را همزمان اجاره می کردیم. در همان سال اول 11 دوره مسابقه برگزار كردیم، برای اولین بار در ایران دو  مدرسه تكواندو تاسیس و به بهره برداری رساندیم . بهترین داوران و مربیانمان را در همین سال ساختم. یادم است یكی از نشریات طرف دار آقایان تیتر زده بود كه كانون تكواندو كاران زمان را هم جواب كرد.

شما در واقع از همان اول طوری مجموعه را پی ریزی كردید كه هیچ نیاز مالی و فنی به جایی نداشته باشید.

اول كار می گفتند این ها فنی نیستند، علمی نیستند. من هم گفتم آقایان فنی! لطفا سوابق فنی و تحصیلیتان را رو كنید تا ما هم بدانیم. یك داور و مربی از فدراسیون در مجموعه مانبود. همین استاد شما آن زمان بیست سالش بود كه مربی و داور شد.برخی قدیمی ترها می گفتند، این ها جوانند چرا به این ها پا می دهید و قضاوت های سخت را به آنان می دهی و ...بعدا فلان می شوند.اما همین نوجوان ها حالا از بهترین های ما هستند.

البته شما با انتشار سوابقتان خیلی چیزها را ثابت كردید؟

من خود راضی به انتشار سوابق نبودم.

چرا؟ فكر نمی كنید با آن همه ترور شخصیتی كه برای شما انجام می دادند، این كار تو دهنی محكمی به آن ها بود؟

مسأله همین بود. آن ها چون در میدان نتوانستند مردانه مبارزه كنند،شروع كردند به تخریب شخصیتی. هر چه می خواستند راجع به من می گفتند و پخش می کردند و همه چیز را وارونه جلوه می دادند. من حتی اول كار كانون در جلسه هیأت مدیره گفتم مصاحبه ها را فرد دیگری انجام دهد. زمان مربی گری و بازیكنی به اندازه خودم و به قدر كافی در جراید بودم و به این چیز ها دلبستگی نداشتم. یكی از اعضا را پیشنهاد دادم. برخی به شدت مخالفت كردند. گفتم این هم یكی از دستورات جلسه است و باید رای گیری شود. همه به جز خودم و نفر پیشنهادی ام به مصاحبه كردن من با رسانه ها رای دادند.

این زمان ابتدای كار كانون بود؟

بله سال 80 بود. چون كار را تازه شروع كرده بودیم ،خبرگزاری ها و روزنامه ها شروع كردند به تماس گرفتن و مصاحبه كردن تا ببیند جریان چیست.آن زمان برای خیلی از مردم واژه غیر دولتی مترادف بود با غیر قانونی. مرتب باید توضیح می دادیم. بعد شنیدم كه در جزء یكی از حرف هایی كه برایم ساخته اند این است كه عاشق شهرتم. راجع به انتشار سوابق نیز باز اعضای شورای مركزی اصرار كردند كه این كار لازم است و باید صورت بگیرد. اما زیر بار نرفتم. تا این كه یك روز شاگردانم از یكی از استان های شمالی آمدند دفتر و گفتند استاد فدراسیونی ها و دیگران جای خود. این آقایی كه یك روز در باشگاه سرباز كلی از او تعریف و تمجید كردی، آمد شمال و با تمسخر گفت: فلانی كه دان چهارش را من برای او بستم و ....

 چند سال پیش از آن نیز این آدم با معرفت كه خیلی ها فكر می كنند مربی من بوده است، از این حرف ها ی گنده تر از دهنش راجع به من زده بود.  آن سال ها وقتی به او گفتم ، به كلی انكار كرد و قسم خورد كه چیزی نگفته و گفت كه می خواهند بین ما را خراب كنند. وقتی بچه ها این راگفتند گوشی تلفن را برداشتم و بعد از یكی دو سال به او زنگ زدم. اول مرا نشناخت، گفتم من همانی هستم كه دان چهارش را بستی. گفتم تو خجالت نمی كشی مرد حسابی... از این جا بود كه فهمیدم شب و روز كاركردن ما، چه خار چشمی شده است .خلاصه گفتم سوابق را منتشر كنید.

من آن پوستر شما که برای دومین دوره تاپ تکواندو قهرمانی کشور چاپ شد و سوابقتان در آن درج گردید را نقطه عطفی در فعالیت های کانون و تاپ تکواندو می دانم.

بله حاسدان همه جمع شده بودند كه مجموعه مارا كه با عشق كار می كرد زمین بزنند. اما عزت و ذلت دست كس دیگری است .خدا را گواه می گیرم كه از روز اول این مجموعه تا كنون از چهار تا صد  برابر هزینه ای كه درآمد داشتیم را خرج کرده ایم. فدراسیون با آن همه امكانات از سال 80 كه ما شروع كردیم تا كنون از تكواندوكاران برای مسابقات كشوری  از 5 هزار تا 20 هزار تومان ورودیه می گیرد. اما ما كه برای گرفتن یك سالن هزار مشكل داریم و حتی برای صندلی داورانمان هم پول می دهیم از 500 تومان تا 6 هزار تومان ورودیه گرفته ایم و سرویس دهی كه انجام دادیم با آن ها قابل قیاس نیست.باور كنید اگر یك روز پول در این فدراسیون ها تزریق نشود احدی در آن ها كار نمی كند. یعنی عرضه اش را هم ندارند. من افتخار می كنم پشت میزی نشسته ام كه با دست و دست رنج خودم آن را خریده ام.

ادامه دارد...

منبع:

پایگاه اینترنتی انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو

 

 

ای آب فرات از کجا می آیی؟               ناشاد ولی چه باصفا می آیی؟

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو

 

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو
سید علی حق شناس:

كانون تكواندوكاران و تاپ تكواندو فرزندانم هستند.

 

گفت و گوی اختصاصی سید علی حق شناس با پایگاه اینترنتی کانون تکواندوکاران ( بخش دوم) [به مناسبت دهمین سالگرد تاسیس كانون تكواندوكاران و نهمین سالگرد تاسیس تاپ تكواندو]. (11/7/1389)

شما در سال های ۷۴ و ۷۵ مربی تیم های ارتش بودید؟ آیا نظامی بودید.

[خنده ] مشخص است كه نظامی بودم .

نه منظورم این است که عضو کادر بودید یا وظیفه بودید؟

من سال ۷۳ عازم خدمت مقدس سربازی شدم.آن زمان قهرمانان در تیم های فتح و دیگر تیم های سپاهی بودند. من  مثل یک آدم عادی رفتم و تقسیم شدم .

چه طور شد مسئولیت تیم ارتش را بر عهده گرفتید.

بعد از شش ماه آموزشی و گرفتن درجه گروهبانی، یک روز حفاظت اطلاعات پادگان من را خواست. رفتم دیدم از طرف فرمانده ارتش برایم امریه آمده است.. افسر حفاظت به من گفت تو مگر چه کاره ای که فرمانده كل ارتش برایت امریه فرستاده و چند تا تیمسار دنبال کارت هستند. از قضا خودش دان دو شوتوکان بود. بعد ازاین که جریان من را متوجه شد، کمک کرد تا انتقالم سریع انجام شود. من به عنوان مدرس رزمی به آموزشگاه نظامی نزاجا منتقل شدم و بعد تیم های نیروی زمینی  و ارتش را دست گرفتم.

می گویند شما خیلی به سربازان و کادر تیم سخت می گرفتید.

همه تکواندوکار بودیم. با همه رفیق بودم.در اولین جلسه پیش از همكاری ام ، خیلی ها از جمله بچه های تیم شاهد بودند که من نمی خواستم آن  مسئولیت را قبول کنم . در آموزشگاه نظامی و دانشگاه افسری راحت بودم. اما خیلی پافشاری کردند. من اگر مسئولیتی را بپذیرم در آن جدی عمل می کنم.

البته نتیجه هم گرفتید.

آن سال ها تیم های ارتشی زنگ تفریح بودند.دوره قبل، یکی بالای سر تیم بود که فقط برای دیگران حاضری میزد و خداحافظ. .تیم نیروی زمینی در دسته دوم تهران نهم شده بود. خلاصه امتیاز دسته یک را خریدیم. تمام مرخصی ها، ۴ ماه به جز موارد ضروری لغو شد و هر روز  صبح و بعد از ظهر تمرین می کردیم. سال ۷۵ علیرغم این که یک تیم سرباز بودیم که تربیت بدنی ارتش و نزاجا حتی یک ریال هم برایش هزینه نکرده بود در مسابقات لیگ سوم شدیم و در نیرو های  مسلح نایب قهرمان شدیم. برخی از بچه های آن زمان راکه تصادفی می بینم و الان مربیان به نامی هستند ،می گویندما تازه با تمرینات آن سال ها فهمیدیم تکواندو چیست.

در سایت شخصی شما این طور نقل شده که در سال های 71 تا 76 به اردو های تیم ملی دعوت می شدید ولی برخی عناصر مانع حضور شما بودند.

آن زمان مثل حالا نبود که رسانه ها روی تکواندو متمرکز باشند. خیلی ها تکواندو را نمی شناختند. این بود که برخی افراد هر کاری که می خواستند می کردند و کسی که رابطه بهتری داشت یا از تیم مطرحی در لیگ بازی می کرد، از بیست نمره ، فی المجلس ده نمره راداشت. این را تمام هم دوره ای های من شهادت می دهند. فلان مربی تیم ملی با فلان بازیکن که چند سفر با هم خارج رفته بودند، رابطه خوبی داشت،حتی فایتر مظلومی که چند بار بازیکن مورد نظر آقایان را می برد به راحتی حذف می شد.

یعنی بازیکنی که می برد را انتخاب نمی کردند.به همین راحتی؟!

آن قدر انتخابی می انداختند تا بازیکن ببازد. ممکن بود 4 یا 5 بار انتخابی بگذارند.

با شما هم همین برخورد را کردند.

در تیم های ملی به همین سبک عمل کردند. برخی آقایان دوست داشتند بروم و از  تیم های آنان در لیگ حاضر شوم. وقتی جوابم منفی بود.به اصطلاح لج کردند. از من خوششان نمی آمد. یادم است سال 76 که در تیم فرهنگسرای بهمن بودم  بعد از دو سه بازی یکی از مسئولین گفت تو باید الان در تیم ملی باشی... چرا تو را دعوت نمی کنند؟ جالب آن بود که آن سال یک سری معیار ها برای حضور در انتخابی تیم ملی گذاشته بودند که من همه را داشتم. به اصرار دوستان شب انتخابی رفتم فدراسیون و به یکی از آقایان گفتم؛ چرا اسم من نیست. گفت شماحائز شرایط نیستید. گفتم این مدارک من. چند تن از قدیمی ها هم بودند، نتوانست چیزی بگوید. گفت درست است صبح بیا انتخابی. صبح که رفتم روی باسکول ، گفت تو به من گفتی وزن پنجمی نه وزن ششم! ساکم را برداشتم آمدم بیرون.

در نیروهای مسلح و دانشجویان هم همین طور بود.

به رسم معمول ۴ یا ۵ بار انتخابی انداختن برای خط زدن یک آدم بی پارتی، چیز تازه ای نبود. اما در این اردوها  اتفاق بسیار جالبی شاید برای اولین بار رخ داد و آن انتخابی زدن من در چند نوبت آن هم نه با حریف هم وزن بلكه با چند حریف از چند وزن.یادم است وزن اول تیم به مزاح گفت من می روم گرم كنم، الان می گویند بیا با حق شناس انتخابی بزن.

جداً؟ آخر چه طور؟

چطورش را باید از مسئولان آن زمان پرسید. سال ۷۵ در اردوی نیرو های مسلح من ۷۲ كیلو بودم. از ۶۶ كیلو تا ۸۲ كیلو انتخابی زدم. در آخرین انتخابی با یك وزن پایین تر، با یك امتیاز بازی را واگذار كردم و بالاخره آقایان نفس راحتی كشیدند. درسال ۷۷ در تیم منتخب دانشجویان هم این اتفاق افتاد، وزن ششم بودم،از ساعت ۶ عصر تا ۲ بعد از نیمه شب از وزن چهار تا وزن هفت انتخابی زدم و همه رابردم.

بعد چه شد؟

منتظر اعلام اسامی شدیم. شروع کردند وزن های انتخاب شده را خواندن. نمی خواهم اسم ببرم ولی خیلی از مسئولین اداری و فنی شاغل در تشكیلات فعلی دولتی تكواندو  در آن جا حضور داشتند. به وزن ششم كه رسیدند، گفتند وزن ششم را اعزام نمی كنیم! من هم مطابق همیشه با همه دست دادم و آمدم بیرون.

بعد از این بود كه دست به تأسیس كانون زدید؟

به فكر چاره افتاده بودم.اوایل سال ۷۸ بود كه تصمیم گرفتم با هزینه شخصی تیمی را به تورنمنت معتبر برون مرزی اعزام كنم . این بود كه با بچه های تیم (بهنام) و همكاری تربیت بدنی یكی از نهاد های نظامی تیمی را با هزینه شخصی آماده اعزام به هلند كردیم. اما فدراسیون تكواندو با حمایت سازمان وقت تربیت بدنی و با پی گیری مستمر مانع از حضور ما در این تورنمنت شدند.

چه طور؟

بعد از سه تا چهار ماه دوندگی بر اساس دعوت فدراسیون هلند  و با پی گیری مستمر یکی دوستانم در وزارت خارجه هلند موفق شدیم از سفارت ویزا بگیریم . اما وقتی به سالن مسابقات رفتیم. ما را راه نداند .هلندی ها گفتند  دیشب، یعنی وقتی ما در هواپیما بودیم ، فكس زده ایم كه نیایید! تیم ایران شده بود مسخره تیم های دیگر. از سال 77 به دنبال اخذ مجوز فعالیت بودم اما چون در لیگ تیم داری می كردم و نیمچه ارتباط حسنه ای با برخی آقایان داشتم، كار ها را به روال معمول اداری سپرده بودم . اما بعد از این مساله با جدیت بیشتری تاسیس انجمن صنفی كانون تكواندوكاران ایران را كه در واقع پیش از تاپ تكواندو فرزند نخستم است پی گیری كردم.

تاپ تکواندو را گفتید،از فحوای صحبت های شما این را متوجه می شوم که فکر ابداع سبک آزاد تکواندو از  سال های دهه ۶۰  است که در شما شکل گرفت.

 تکواندو پومسه فقط مختص ضربات پا، آن هم کمر به بالا است. در مسابقات تكواندو آن زمان  اصلا کسی ضربه دست نمیزد. دوتا پا میزدند و بعد همدیگر را بغل می کردند . آن قدر می ایستادند تا داور فرمان  كالیو [ جدا] می داد. خوب این طور مبارزه كردن بین رزمی كاران باعث سرشكستگی بود . از دیدگاه رشته های دیگر انصافا تکواندو یک ورزش رزمی محدود و کنترلی مشابه کان ذن و گوجوریو بود. حق هم داشتند. بهترین تکواندو کاران جهان، همین الان هم اگر یه گِدان [ضربه مستقیم ساق پا  به ران حریف، اصطلاح کیوکوشین] بخورند تا شش ماه می خوابند. بعد از تاسیس تاپ تکواندو بود که  فدراسیون جهانی تکواندو کمی به فکر جذاب کردن این رشته  افتاد و شیاب چانگ را کوچک کرد و به ضربات دست تا اندازه ای اهمیت داد.آن سال ها اگر کسی  آزاد و رینگی کار میکرد می گفتند طرف فول کار است. چون فول کنتاکت [برخورد کامل] را رشته آزاد می دانستند. ما هم هرجا می رفتیم می گفتند این ها فول تکواندوکارند.

شنیده ایم شما می خواستید اسم دیگری را بر تاپ تكواندو بگذارید؟

نه چنین نیست. اسم خیلی مهم است ولی مهم تر ازآن محتوا، آداب و فنون یک هنر رزمی است که به آن اعتبار می بخشد.

این طور كه در مطبوعات  و سایت های آن زمان است شما تاپ تكواندو را در یك كنفرانس مطبوعاتی آن هم در اولین سالگرد تاسیس كانون مطرح كردید. آیا برنامه ریزی كرده بودند؟

مسلم است كه برنامه داشتیم. به جز یكی دونفر كسی خبر نداشت كه تاپ (تاپ تکواندو) را رسماً می خواهم عنوان كنم. كانون یك سال بود كه شروع به كار كرده بود و جا افتاده بود حالا بعد از سال ها روز موعود بود. اتفاقاً روز پیش از نشست خبری ،من برای بازدید از نمایندگی كانون به اهواز رفته بودم. صبح رفتم و شب برگشتم. در طول مسیر برگشت، هواپیما دو سه تا لرزش اساسی پیدا كرد كه همه را وحشت زده كرده بود. پیش خودم گفتم دیدی این همه برای این روز دویدی آخر هم به مقصود نرسیدی. خلاصه با كلی دعا و صلوات ساعت ۱۱ شب سالم به تهران رسیدیم و صبح نشست خبری برگزار شد.

البته شما در سخن رانیتان در دومین دوره كشوری تاپ تكواندو (1382) اظهار داشتید كه از اهداف اصلی تاسیس كانون راه اندازی قانونی تاپ تكواندو بود.

در سال های ۶۰ و ۷۰ به هیچ وجه شرایط و بستر قانونی برای تاسیس سبك آزاد تكواندو فراهم نبود. بعد از تاسیس تاپ تكواندو  هم آقایان گفته بودند كه عالی شد ، حالا بهانه ما برای به هم زدن این تشكیلات كامل گردید. مرتب در تلویزیون می آمدند و می گفتند تو رو خدا با این ها كار نكنید... هر چه می خواستند می گفتند، بعد به سبك كه می رسیدند،پر حرارت تر شروع می كردند كه بله ،سبك این ها خطرناك است و ما تضمین آسیب دیدگی و  چه و چه را نمی كنیم .می گفتند این ها (كانونی ها) خودشان هم اذعان دارند كه سبك شان خطر ناك است و ...

آیا شما هم دفاع می كردید؟

صدا و سیما كه با آن ها بود.از دو ساعت قبل از حضور آقایان زیر نویس می رفتند كه فلان كس میهمان برنامه است. اگر سوال دارید بپرسید. تا برنامه شروع می شد، مجری می گفت: خوب سلام آقای [پ] از كانون تكواندوكاران كه این روزها خیلی سرو صدا به پا كرده است چه خبر؟! او هم شروع می كرد به تخریب. بعد چند نفر زنگ می زدند و سوال های هماهنگ شده می پرسیدند.

این ها مربوط به چه سالی است.

سال ۱۳۸۲ بود. آقایان به طور منظم در هر ۶شبكه سیماحاضر بودند. تمام فیلم هایشان را داریم .رادیو هم جای خود را داشت.

اعتراض نكردید؟

نامه می زدیم . پی گیری می كردیم اما ترتیب اثر نمی دادند. در روزنامه ها دفاع می كردیم. تمامی تشكل های ما مستقل است و در طول این سال ها به احدی اجازه دخالت نداده و نخواهیم داد.

ادامه دارد...

منبع:

پایگاه اینترنتی انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: سه شنبه 19 مهر 1390 01:51 ق.ظ

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو

اشاره:

 

به مناسبت دهمین سالگرد تاسیس انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران نخستین بنیاد مدنی ورزش ایران، پیرو قرار تعیین شده در تاریخ 11/7/1389 در محل دفتر مرکزی نزد سید علی حق شناس موسس و ریاست  کانون رسیدیم تا گفت و گویی را با ایشان به انجام رسانیم.

در ذیل به  نخستین مصاحبه سید علی حق شناس با پایگاه اینترنتی انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران که حاوی نکات مهمی می باشد، بدون هیچ گونه  دخل و تصرف جلب می کنم.

ابتدا دهمین سالگرد تاسیس کانون تکواندوکاران را به شما تبریک عرض می کنم.

من هم به شما و تمامی اعضا و هواداران تبریک می گویم.

به عنوان سوال اول اگر ممکن است قدری از خودتان و سابقه ورزشی تان برای علاقه مندان  بیشتر بفرمایید.

من ورزش رزمی را از باشگاه استقلال جنوب شروع کردم. در یک خانواده متوسط و ورزشی به دنیا آمدم. پدرم کشتی گیر بود و پدربزرگم زنده یاد پهلوان سید علی بیش از یک دهه پهلوان اول پایتخت بود. از سویی قرابت نزدیکی با خانواده مادری و به ویژه با چهار دایی خود داشتم. دایی بزرگم  علیرضا توکل شعار پیش از آخرین سفرش به آمریکا به یکی  از دایی هایم که کمربند قهوه ای کیوکوشین را داشت تاکید کرده بود که  حتما من را با خود به باشگاه ببرد. ایشان که در آمریکا دانشجو بود، در شرف گرفتن مدرک مهندسی برق، توسط مزدوران آمریکایی در سال 1359 ترور شد و به شهادت رسید. پس از آن در کنار دیگر دایی ام که از پیشکسوتان کاراته ایران هستند، کیوکوشین را شروع کردم و تا سال 62 این روند ادامه داشت.

ظاهرا کتاب لبنان و جنبش امل خود را به شهید علی رضا توکل شعار هدیه کرده اید.

درست است.

ایشان در آمریکا به خاک سپرده شدند یا در ایران؟

با پی گیری هایی که دولت وقت و وزارت خارجه انجام داد، پیکرمطهر ایشان به ایران منتقل شد  و مزار وی در بهشت زهرا و در چند قدمی مقبره شهید دکتر چمران است.

از چه زمان تکواندو را شروع کردید و اساسا چرا پس از كیوكوشین تكواندو را انتخاب كردید؟

به ضربات پا علاقه داشتم. این بود که در سال 1366 تکواندو را در باشگاه تهران جوان نزد آقای محمود مشهدی رجب آغاز کردم. بعد از یک وقفه چند ماهه  به دلیل مشغله درس و کار در سال 1368 به باشگاه استقلال مرکز پیش آقای جمشید سهرابی رفتم . بعد از سه ماه مجدد نزد آقا محمود آمدم. از اواخر سال 1369 خدمت آقای حسن عسگری رفتم و تا سال 1374 نزد ایشان بودم و از این سال به بعد مربی نداشتم.

یعنی بعد از این  خوتان مربی خوتان بودید؟

بله .در سال 72 پس از شرکت  در  دوره داوری و مربی گری درجه سه فدراسیون، کلاس تکواندو گرفتم  و  مربی گری  می کردم تا این که از سال 74 و در دوران خدمت سربازی ، تیمداری را با تیم های نیروی زمینی و  ارتش شروع کردم. 

جو رزمی آن سال ها چه طور بود ؟

در دهه 50 و دهه 60  خیلی مجادله بین رشته های مختلف رزمی بود. بین رزمی کار ها بحث های چند ساعته راجع به برتر بودن رشته ها پیش می آمد و به خصوص کونگ فو توآ کاران خیلی متعصب بودند. ما هم که تکواندو را ورزش برتر می دانستیم.

آیا در این بحث ها کار به درگیری و دعوا هم می کشید؟

درگیری فیزیکی که نه، ولی همدیگر را به مبارزه حتی تا سرحد مرگ دعوت می کردند. دهه شصت اوج این کار ها بود.

جالب است، آیا شما هم با کسی مبارزه کردید؟

(خنده) تا دلتان بخواهد.

می شود از آن ها بگویید؟

همانطور که گفتم بیشتر با گونگ فو كاران درگیر بودیم. کاراته کاران هم بودند، البته کیوکوشین کاران. آن زمان سبك آزاد كاراته فقط كیوكوشینِ استاد اویاما بود.در پارک های لاله و ملت تمرین می کردیم و بدجوری همدیگر را می زدیم.

یادم می آید پاییز سال 69 بود. بحث من با یکی از توآ کار ها بالا گرفت. خلاصه گفتیم بریم آن قدر همدیگر رابزنیم تا یکی بیافتد. رفتیم باشگاه تهران جوان طرف های ظهر بود و باشگاه تعطیل بود . 50 تومان به سرایدار آن جا که پیر مردی فکر کنم به اسم میرزا علی بود دادیم و گفتیم کسی را راه ندهد.

دونفر تنها بودید؟

نه یکی همراه من بود ویکی همراه او. خلاصه حدود 25 دقیقه به قصد کشت همدیگر را زدیم و آخر جفتمان افتادیم . بعد پا شدیم همدیگر رو بغل کردیم و رفتیم. اتفاقا بعد از اونجا باید سرکار می رفتم و اتوبوس ها هم بی نهایت  شلوغ بودند . پایم هم به شدت درد می کرد، بعد از مسافتی حس کردم روی پایم خیس شده، نگاه کردم دیدم همین طور از شلوارم دارد خون میریزد رو ی کتونی ام. خلاصه هرجور بود یک ساعت تا افسریه سرپا وایسادم و دم بر نیاوردم. بعد فهمیدم که استخوان ساقم ترک خورده است.

مگر ساق بند نداشتید؟!

(خنده) نه آقا با ساق بند و این چیزها که نمی شد برترین هنر رزمی  را به نمایش گذاشت. من تا سال 79 که ساقم در مسابقات بلژیک  شکست، هیچوقت تو تمرینات از ساق بند استفاده نمی کردم.

بعد از آن باز هم با کسی مبارزه کردید؟

بله، متاسفانه آسیب هم زیاد می دیدم. سال 70 بینی ام تو پارک لاله تقریبا ترکید.

یادم می آید با  یکی از اساتید به نام یکی از رشته ها  در باشگاهش قرار مبارزه گذاشتیم که البته انجام نشد. بعد سال 73 تو آزمون دان 2 بود که دیدم آمده و قرمز بسته . گفتم حتماً اشتباه گرفته ام. در آن آزمون فدراسیون جدید، 95 در صد را رد کرد. آن سال ها هنوز، دان ارج و قرب داشت. یادم است آزمون  فرم را آقای آذرپاد ازم گرفت. بعد که برای آزمون ضربات پا رفتم، ایشان پیش ممتحن که از قضا آقای حسن عسگری بود آمدند و گفتند پا را از او نگیر .ایشان هم یکه خوردند و گفتند چرا؟ آقای آذرپاد گفت آقای " کانگ " که البته بحث حضور او در تکواندو ایران مجال خود را می طلبد، گفته است آن قدر فرمش را خوب رفت که پا را ازش نگیرید. آقای عسگری هم که خیلی خوشحال شده بود گفت :پس حالا پا زدنش را ببینید...

خلاصه این استاد رزمی که من را نشناخته بود بعد از آزمون آمد پیش من و گفت: سلام استاد میخواهم اگر ممکن است به کلاس شما بیایم . گفتم: شما برادر فلانی نیستی؟! گفت: من خودم هستم. گفتم: مرا نشناختی؟ من همان بچه تکواندوکارم که اومدم باشگاهتو به هم ریختم، سال 70. شما که می گفتی تکواندو چه است و چه است، پس چی شد.  گفت: آقا به خدا من اشتباه می کردم و  ... خلاصه با هم رفیق شدیم.

 

منبع:

پایگاه اینترنتی انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: سه شنبه 29 شهریور 1390 07:37 ق.ظ

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو

نامه سرگشاده رییس جمعیت سازمان های غیر دولتی ورزش به رییس سازمان بازرسی کل کشور(۱۸/۱۲/۱۳۸۷)

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو

سید علی حق شناس:

دو شغله ها و متخصص نماها باید از ورزش ایران کنار روند

مخالفت با حضور سازمانهای غیر دولتی در ورزش که تبلور عینی مردم سالاری در نظام جمهوریت هستند، مظهر عناد علنی با مردم و انحصارگری است که جایی در نظام جمهوری اسلامی ایران نداشته و ما این مساله را در تمامی اشکال آن محکوم می کنیم.

سید علی حق شناس رئیس جمعیت سازمانهای غیر دولتی ورزش ضمن بیان این مطلب گفت: طی 10 سال گذشته به رغم تمامی مشکلات و بدون امکانات و بودجه، خارج از ساختار دولتی فعالیت کرده و خواهیم کرد. این در حالی است که چسبیده های به ورزش که در حال حاضر داعیه مخالفت با نهاد مدنی را دارند، 10 سال پیش رنگ یک باشگاه را ندیده بودند.

حافظه تاریخی ورزش ایران عملکرد مخالفان با حضور مردم در ورزش، از طلایه داران تا تازه به دوران رسیده های اخیر را در خود ثبت کرده و این افراد باید پاسخگوی رفتارشان در پیشگاه خداوند و مردم باشند. حق شناس افزود: متاسفانه مشکل بنیادی ورزش ایران بعضاً ارجعیت روابط، عدم شایسته سالاری و حضور دو شغله ها یا چند شغله های غیر ورزشی است که بعضاً با سوء استفاده از جایگاه خود به یکباره به متخصص تبدیل شده اند.

بنیانگذار اولین نهاد مدنی ورزش ایران در ادامه گفت: غیر دولتی تلقی کردن فدراسیونهای ورزشی در گذشته با هدف از میان بردن نهادهای مدنی مطرح گردید. در حالی که برطبق قانون، سازمان غیر دولتی که بیش از 51% از بودجه و امکاناتش از سوی دولت تامین گردد، در ردیف ارگانهای دولتی محسوب می شود. ما قضاوت در مورد 100% دولتی بودن یا غیر دولتی بودن فدراسیونها را بر عهده مردم می گذاریم. قهرمان سنگین وزن کیک بوکسینگ جهان ( اسپانیا 2008) افزود: افرادی که پست ریاست فدراسیونی را شغل نمی دانند، به چه دلیل است که سالها به این میز چسبیده و تمامی اعتبارشان را از این پست دارند؟ واقعاً چند شغله هایی که طی 30 سال گذشته منزوی کردن متخصصان و مظلومیت صاحبان واقعی ورزش را فراهم آورده اند، با صرف بودجه های هنگفت از بیت المال، چه گلی بر سر مملکت زده اند؟ نمونه بارز این شیوه منسوخ شده در دنیا را در برخی رشته ها در مسابقات المپیک 2008 مشاهده کردیم و تنها راه عدم تکرار این شکست ها، کنار گذاشتن دو شغله ها و متخصص نماها از ورزش ایران است.

رئیس اتحادیه متخصصان ورزشهای رزمی ایران با اشاره به 4 سال نخست فعالیتهای این اتحادیه گفت: طی 4 سال گذشته به تمامی اهداف تعیین شده اتحادیه مبنی بر توسعه ورزشهای رزمی با برگزاری دهها دوره مسابقات قهرمانی، اعزامهای مختلف و ... دست یافتیم و در 4 سال پیش رو  نیز تداوم پربارتر فعالیتها را با تصویب برنامه کوتاه مدت و بلند مدت در هیات مدیره در دستور کار داریم، ضمن اینکه در راستای سیاستهای اتحادیه، افراد شاغل در راس معاونت های رزمی مختلف، از متخصصین تمام عیار و دارای حداقل 20 سال سابقه فعالیت و سوابق قهرمانی، مربیگری و اجرایی پرباری هستند.

منابع:

پایگاه  اینترنتی اتحادیه متخصصان ورزش های رزمی

هفته نامه نیرو، چهارشنبه، 4/10/1387

 

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو

 

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو
نوروز باستانی و حلول سال 1390 خورشیدی بر تمامی ایرانیان و تاپ تکواندوکاران کشور به ویژه نسل اولی ها تبریک و شادباش باد .

ا

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: شنبه 13 فروردین 1390 12:23 ق.ظ

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو

در پاسخ به اظهارات مدیركل دفتر توسعه ورزش همگانی؛  حق شناس: هیچ درخواستی از سازمان تربیت بدنی نداشته‌ایم

رییس اتحادیه متخصصان ورزش‌های رزمی ایران گفت: تاكنون هیچ درخواستی مبنی بر تایید احكام قهرمانی یا استفاده از امكانات قهرمانی اعضای تیم منتخب كیك بوكسینگ ایران كه ماه گذشته موفق به كسب مقام قهرمانی جهان در جام گلادیاتورها شدند، به سازمان تربیت بدنی ارایه نشده است.

در پی اعلام مدیر كل دفتر توسعه ورزش همگانی و تفریحی سازمان تربیت بدنی مبنی بر حضور غیرقانونی تیم كیك بوكسینگ مردان در مسابقات بین المللی اسپانیا به دلیل نداشتن مجوز شورای برون مرزی سازمان، سیدعلی حق‌شناس در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، اظهار كرد: طی ده سال گذشته افتخارات متعددی را در قالب نهاد مدنی و با هزینه‌های شخصی برای ایران به ارمغان آورده‌ایم و متاسفانه غالب اوقات با برخوردهای این چنینی مواجه شده‌ایم.

وی افزود: در ایران ورزش متعلق به مردم است و میراث خانوادگی فرد، شخص و یا گروه خاصی نیست، ضمن ‌این كه هر ورزشكار شهروند ایرانی قادر است آزادانه در رقابت‌های بین‌المللی شركت كرده و برای كشورش افتخار كسب كند. مضاف بر اینكه اعزام‌های انجام شده در قالب بخش خصوصی و كاملا قانونمند صورت گرفته و اظهارنظر درمورد آن در صلاحیت مدیر كل دفتر توسعه ورزش همگانی و تفریحی نیست.

قهرمان سنگین‌ وزن كیك بوكسینگ جهان (اسپانیا 2008) تصریح كرد: شعار مردم مداری و حمایت از بخش غیر دولتی همواره از دستورات رییس جمهوری بوده و مسوولان ارشد سازمان تربیت بدنی نیز بر این مهم تاكید داشته و از حامیان بخش غیر دولتی هستند.

قهرمان فول كنتاكت جهان در سال 2001 افزود: از سازمان تربیت بدنی به عنوان متولی ورزش كشور خواهان دقت نظر در روند پروسه قانونی تایید صلاحیت افرادی كه عهده‌دار مسوولیت فدراسیون‌ها، از جمله برخی فدراسیون‌های رزمی می‌شوند، هستیم تا صلاحیت كامل فنی و خصوصا تحصیلی این افراد برای همگان محرز باشد تا شاهد حضور برخی متخصص نماها در راس این مسوولیت‌ها نباشیم.

حق‌شناس در پایان گفت: قهرمانی در بین 50 كشور جهان، در حضور اسپانیا، میزبان رقابت‌ها و آمریكا و انگلیس از كشورهای مطرح كیك بوكسینگ جهان، شایسته‌ تقدیر درخور شان قهرمانان واقعی ملی است كه این مهم به زودی توسط ورزش دوستان و مردم علاقه‌مند به ورزش صورت خواهد گرفت.

خبرگزاری دانشجویان ایران

هفته نامه نیرو

سایت رسمی اتحادیه متخصصان ورزش های رزمی

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: سه شنبه 17 اسفند 1389 09:09 ب.ظ

نویسنده : گروه نسل اولی های تاپ تکواندو

سید علی حق شناس:

خواستار رسیدگی به وضعیت رزمی در رسانه ملی شده‌ایم.(ایسنا، ۱۵/۴/۱۳۸۷)

 

رییس اتحادیه‌ی متخصصان ورزش‌های رزمی گفت: المپیك معتبرترین میدان ورزشی جهان است و حاصل تلاش دریك پروسه چند ساله در این میدان به بار می‌نشیند.

سیدعلی حق‌شناس در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، اظهاركرد: شكی نیست كه باید بهترین‌ها به رقابت‌های المپیك اعزام شوند و مسابقات انتخابی نیز لازمه این حضور مقتدرانه است ولی در تكواندو متاسفانه برخی جریانات در نهایت بدون رسیدن به خواسته خود، وضع را به گونه‌ای پیش بردند تا در كمتر از چهل روز تا المپیك، امیدهای اصلی كسب مدال با خستگی و مصدومیت به این بازی‌ها اعزام شوند.

رییس كانون تكواندوكاران ایران افزود: در مقاطع حساس و سرنوشت‌ساز كه بعضا شامل مصالح ملی نیز می‌شده است، باید با تصمیم‌گیری‌های مدبرانه، مسایل حل و فصل می‌شد كه در این خصوص بعضا عملكرد قوی را شاهد نبودیم.

قهرمان مسابقات تكواندو قهرمانی اروپا (آلمان 2000) خاطرنشان كرد: رشادت ورزشكاران ایرانی در تمامی دنیا بر هیچ كس پوشیده نیست و امیدوارم قهرمانان تكواندو به رغم برخی غرض‌ورزی‌ها، خوشرنگ‌ترین مدال را برای مردم به ارمغان بیاورند.

دارنده‌ی مدال طلای مسابقات جهانی كیك بوكسینگ اسپانیا، در ادامه این گفت‌وگو، درمورد قهرمانی اخیر تیم منتخب كیك بوكسینگ ایران در رقابت‌های جهانی موسوم به جام گلادیاتورها، تصریح كرد: سطح مسابقات بسیار بالا بود و حدود پنجاه كشور جهان طی سه روز در مادرید به رقابت پرداختند. این مسابقات از طریق تلویزیون ملی اسپانیا و فینال نیز از طریق یورو اسپورت پخش زنده شد.

وی افزود: علی‌رغم شیطنت‌هایی كه از طرف میزبان و آمریكایی‌ها صورت گرفت، تیم ایران پنج فینالیست داشت كه به لطف خداوند و همت اعضای تیم ایران، به مقام قهرمانی دست یافتیم.

رییس اتحادیه‌ی متخصصان ورزش‌های رزمی ایران خاطرنشان كرد: دیدگاه مجموعه دولتی ورزش ایران باید نسبت به فعالیت نهادهای مدنی و قهرمانان ملی كه بدون كوچكترین چشمداشت ریالی، توسط بخش خصوصی برای كشور افتخارآفرین هستند، كاملا تغییر كند، ضمن اینكه متاسفانه رویكرد صدا و سیما و معدود برنامه‌های رزمی، صرفا بازگو كننده فعالیت‌های فدراسیون‌ها است. حتی بعضا شاهد همه صحبت‌های جهت‌دار مجریان برنامه درخصوص سازمان‌های غیر دولتی نیز هستیم.

دبیركل جمعیت سازمان‌های غیر دولتی ورزش، ادامه داد: اخیرا در نامه‌ای به ضرغامی، رییس سازمان صدا و سیما خواستار رسیدگی به این وضعیت شده‌ایم تا اگر سیاست‌گذاران و برنامه‌سازان، تریبونی در اختیار افرادی كه بدون صرف بودجه بیت‌المال، قریب یك دهه است صدها فعالیت كم نظیر را به انجام رسانده‌اند، قرار نمی‌دهند، حداقل درصدد تخریب و تحقیر نهادهای مدنی برنیایند و بدون دعوت و حضور نمایندگان این نهادها یك‌سویه حكم ندهند.

قهرمان كیك بوكسینگ مسابقات جهانی مادرید درمورد وضعیت اخیر كیك بوكسینگ ایران و ادعای فدراسیون‌های كاراته و رزمی نسبت به مدیریت این بخش گفت: كیك بوكسینگ نیز مانند تمامی ورزش‌های دیگر متعلق به مردم است ولی فدراسیون ورزش‌های رزمی از مدت‌ها قبل و با توافق انجام شده با رییس اسبق فدراسیون كاراته، علاقمند و پیگیر مدیریت متمركز كیك بوكس در فدراسیون رزمی بوده است. از این رو مدیریت جدید فدراسیون كاراته به رغم ارایه استدلال‌های فنی، با توجه به نظر سازمان تربیت بدنی چاره‌ای جز تمكین ندارد زیرا زیرمجموعه این سازمان است.

رییس اتحادیه متخصصان ورزش‌های رزمی در پایان اظهار كرد: با تایید شورای مركزی اتحادیه و پس از قهرمانی كیك بوكسینگ در اسپانیا، كیك بوكسینگ كه تا پیش از این تحت پوشش معاونت رینگی اداره می‌شد، از این پس به صورت یك معاونت مستقل فعالیت خواهد كرد.

منابع:

خبرگزاری دانشجویان ایران

سایت رسمی كانون تكواندوكاران ایران

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -



تعداد کل صفحات : 4 1 2 3 4